วันเวลาที่ผ่านไปของหมูหยอง

จาก LomaMilkyway

เราเป็นคนหนึ่งที่รักหมา และก็คิดว่าหลายๆ คนก็มีอาการอย่างนี้ เคยถามตัวเองเหมือนกันว่าทำไมคนเราจึงรักหมา แล้วเวลาที่ได้รักก็รักสุดๆ เป็นไปได้ว่าบางคนที่ไม่มีลูก ก็รักหมาได้เหมือนลูก หรือบางคนที่มีลูกแล้วก็อาจจะรักหมาได้พอๆ กับลูก ทำไมเราจึงรักหมาได้ขนาดนั้น? คำตอบที่คิดว่าเป็นเหตุผลสำคัญก็คือ "หมาซื่อสัตย์และจงรักภักดี ถ้าได้ปักใจแน่วแน่ว่าใครเป็นเจ้าของชีวิตมัน เป็นอันรักถวายหัว และไม่มีวันเปลี่ยนแปลงนอกใจไปหลงรักใครเหมือนคนที่ชอบเป็นกัน" ก็เพราะความรักของหมาเป็นแบบนี้ หมาจึงได้หัวใจของเราเต็มๆ เช่นกัน

"หมูหยอง" คือหมาพันธุ์ชเนาเซอร์ที่เลี้ยงอยู่ จำได้ว่าครั้งแรกที่ตั้งใจจะหาชเนาว์เซอร์สักตัวมาเลี้ยงก็ด้วยเหตุผลว่า หมาพันธุ์นี้ฉลาด เลี้ยงง่าย ไม่เรื่องมาก ขนไม่ร่วง ตัวไม่เหม็น แต่มีคุณสบัติอยู่ข้อหนึ่งที่ไม่รู้จริงๆ ก็คือ "ตัวเล็กใจใหญ่ แบบนักเลงยังไงยังงั้น"

หมูหยองมาจากครอบครัวที่เลี้ยงชเนาว์เซอร์ด้วยใจรัก พ่อชื่อป๋อง คงมาจากคำว่ากระป๋อง แต่แม่ชื่ออะไร เอ! จำไม่ได้แล้วล่ะ ตอนหมูหยองมาครั้งแรกอายุคงประมาณ 45 วัน จำได้ว่าวันแรกที่หมูหยองพรากจากครอบครัวมา เขาวิ่งวุ่นตามหาพ่อแม่พี่น้องในบ้านอยู่ตลอด เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญครั้งแรกของหมูหยอง อ้อ! ลืมเล่าที่ไปที่มาของชื่อหมูหยอง เป็นเพราะขนเขาออกสีน้ำตาล ดูไปก็ละม้ายคล้ายเส้นหมูหยอง ก็เลยเป็นที่ไปที่มาของชื่อนี้ คืนแรกของชีวิตใหม่ที่นี่ หมูหยองร้องจนเราอ่อนใจ ทั้งสงสาร ทั้งเครียด ไม่รู้จะทำอย่างไร ถึงขั้นต้องม้วนกระดาษเล็ก เอามาตีพื้นขู่ไม่ให้หมูหยองร้อง แต่ก็ไม่ได้ผล หมูหยองคงจะกำลังขวัญหนีดีฝ่อ พอเราขึ้นบันไดจะกลับไปห้องนอน หมูหยองซึ่งเดียวดายอยู่ข้างล่าง ก็จะเริ่มบรรเลงเพลงเศร้าทันที สุดท้ายต้องยอมยกธงเปิดทางให้เขาไต่บันไดขึ้นไปห้องนอนด้วย ไม่งั้นคืนนั้นคงต้องอดนอนกันทั้งสองฝ่าย พอขึ้นบรรไดไปได้แค่นั้นแหละ หมูหยองกระดิกหางดีใจตัวสั่นไปทั้งตัว เหมือนเด็กหลงทางที่เพิ่งเจอแม่...หลังจากนั้นก็เลี้ยงกันแบบล้มลุกคลุกคลานกันไป เพราะเป็นช่วงปรับตัวทั้งเขาและเรา กลางวันไปทำงานทิ้งให้หมูหยองอยู่ตัวเดียวก็ห่วงแสนห่วง ผ่านไปสิบห้าวันเหนื่อยยังกะห้าเดือนหมูหยองอายุประมาณ 2 เดือน

ดูขนเหมือนเส้นหมูหยอง

เล่นดีไหมหว่า

เมาแล้วหลับ

จากช่วงเวลาอายุ 2 - 4 เดือน ของหมูหยอง เป็นช่วงการเลี้ยงที่ทรมานใจพอสมควร เพราะถึงแม้หมูหยองจะเป็นหมาที่แสดงออกถึงแววฉลาดเพียงใด แต่ก็แสนซนมหากาฬเพียงนั้น เพราะห่วงใยในสุขภาพกายและใจ กลางวันไปทำงานก็ไม่อยากจะขังหมูหยองไว้ในบ้าน เพราะกลัวสารพัด กลัวเขาจะร้อน กลัวจะอึดอัด กลัวว่าจะติดนิสัยฉี่ในบ้าน กลัวเขาขาดอิสระ จึงต้องจำยอมให้เขาวิ่งเล่นในบริเวณบ้าน แต่อยู่นอกตัวบ้าน แต่ไปทำงานก็นั่งห่วงอยู่ทุกวัน เพราะหมูหยองอาจจะไม่ใช่หมาซนในเชิงทำลายข้าวของ แต่เรื่องความสามารถในการเอาตัวรอดเล็ดลอดตามช่องต่างๆ นั้นมีมากเหลือ กลัวเขาจะหลุดออกจากบ้านไป หรือมีใครมาขโมยเขาไป เย็นๆ พอกลับบ้านจะเห็นหมูหยองหมดสภาพ ตัวเลอะเทอะ ยิ่งถ้าเป็นหน้าฝน เห็นแต่ฟันกับลูกตาขาว ต้องจับอาบน้ำทุกวัน สังเกตว่าหมูหยองจะเป็นหมาขี้เหงา พอเรากลับบ้าน เขาต้องรีบมานั่งข้างๆ และอ้าปากคาบขาเราไว้หลวม จนน้ำลายหยดติ๋ง ทำบ่อยๆ เข้าก็เดาเอาว่านี่เป็นการแสดงความรักความคิดถึงอย่างหนึ่งของเขามัง หมูหยองในตอนนี้ดูจะไม่ค่อยดุหรือเป็นนักเลงนักอาจจะเพราะเขาเหงาจึงต้องการเพื่อนมากกว่าที่จะถือตัว เจอหมาบางตัวก็สามารถเล่นได้ ไม่แสดงตัวว่ามีปัญหากับใคร

อาบน้ำแทบทุกวัน	เวลาอารมณ์ดี	กำลังหาเรื่องสนุกทำ
มิตรภาพต่างสายพันธุ์	เล่นเหนื่อยก็พัก	หลับแบบสลบ